Page-09

Fragment uit het boek:

De geschiedenis is een lang eindje touw dat tot heel ver terug in de tijd
hangt te bungelen. Zo stellen meesters en juffen het je vaak voor. Ze
tekenen een lijn op het bord en verdelen hem in stukjes. 'Kijk,' zeggen ze
dan, 'dit is de veertiende eeuw.' Of: 'Van hier tot hier was het oorlog in
ons land.' Ze zetten krijtstreepjes op de tijdlijn alsof het knijpertjes zijn.
En met die knijpertjes halen ze zomaar honderd of tweehonderd jaar naar
je toe - recht het klaslokaal in.
Daarna gaan ze mooie verhalen vertellen over dat stukje
geschiedenistouw. Wanneer ze het goed doen, zie je het voor je: je leeft
even in de riddertijd. Je strijdt mee tegen de Spanjaarden. Je zit onder de
luis omdat de luizenshampoo nog niet bedacht is. De shampoo zelf
trouwens ook niet.
Maar als ze zo'n geschiedenislijn op het bord tekenen, laten de meesters
en juffen je dan ook het beginnetje van het touw zien? Nee. Dat floept
ergens weg in de lege ruimte links van het linkerzijbord. Dat hangt in het
luchtledige onduidelijk te zijn. Daar weten ze niks van, de meesters en de
juffen.
Logisch. Over geschiedenis valt pas te vertellen als er iets bewaard is
gebleven. Als iemand het heeft willen vastleggen, voor later. En die
geschiedenis van heel lang geleden? Die is niet opgeschreven. Omdat
opgeschreven nog niet uitgevonden was. Toetsenbord, balpen, vulpen,
griffel, ganzenveer: ze werden allemaal nog niet gefabriceerd.