Edward van de Vendel

Fragment uit het boek:

Het was laat en het was nacht. Claudio lag te neuriën. Hij kon niet slapen,
want er hoefden maar twaalf slagen van beneden te klinken en het was
zover: dan werd hij tien.
Hmmmm hmmm, deed hij.
Dong dong, dacht hij, kom nou.
Opa en oma waren al naar bed, en papa ook. Ik wil alle cadeaus die ik
gevraagd heb, dacht hij, het hele lijstje.
Hij dacht: mama komt thuis, dat is fijn, maar zou het dan weer zijn zoals de
vorige keer? Woorden, woorden, woorden? Nee – niet aan denken nu, hij
wilde gewoon een beetje jarigheid. Een beetje? Veel jarigheid! dacht Claudio.
Met vrienden! Maar het was vakantie, en iedereen was weg, zoals altijd
midden in de zomer.
Ja ja, dacht Claudio, dong dong.
En toen viel hij toch weer in slaap.
Eventjes maar, want al bij het eerste geluid van de klok in de hal schoot hij
overeind. Dong dong dong dong dong dong dong dong dong dong dong dong -
‘Hoera!’ riep hij hardop tegen zijn donkere kamer. ‘Ik ben jarig, van harte
zelfgefeliciteerd, waar blijven de cadeautjes?’
Er kwam antwoord. Iemand zei: ‘Fijnzo. Graaien maar.’

Tekst op de flap van het boek:

Claudio is bijna, bijna, bijna jarig. Nog een paar minuten en dan is het twaalf uur.
Nog even en dan zal hij alles van zijn verlanglijstje krijgen. Hoopt hij. Denkt hij.
Want jarigheid is het fijnste wat er is!
Maar... het vreemdste cadeau dat je kunt krijgen staat niet op Claudio's lijstje.
Plotseling zijn er twee stemmen in zijn kamer. Twee verjaardagsstemmen. Van
cadeauvrienden. Wat komen ze doen? En blijven ze? Kunnen ze hem helpen een
beetje duidelijkheid te krijgen over de
vliegplannen van zijn moeder? En waarom hebben die nieuwe vrienden gloeiende
voeten?